|
گیرم دلت گرفته ، غزلمرد ، بیخیال
گیرم که از همه شده ای طرد ،بیخیال خنجر زده "خودی" به خیالات خاکی ات گیرم شدی تو از همه دلسرد ، بیخیال فرزند تو شبیه زن سابقت شده مشتی" دروغ دربدرت کرد" ، بیخیال دور خودت اگر بکشی سیم خاردار- یعنی نمی رسد به دلت درد؟ بیخیال این درد همبه درد شکستن نمی خورد رنگت چرا پریده ، شدی زرد ، بیخیال با من بیا و بهتر از این باش "من"، "تو" ام امشب به سمت آینه برگرد ، بیخیال
+نوشته شده توسط محمد لطفي در جمعه هفدهم مهر 1388 و ساعت
16:18 |
در این زمانه بی های و هوی لال پرست
خوشا به حال کلاغان قیل و قال پرست چگونه شرح دهم لحظه لحظه خود را برای این همه ناباور خیال پرست به شب نشینی خرچنگ های مردابی چگونه رقص کند ماهی زلال پرست رسیده ها چه غریب نچیده می افتد به پای هرزه علف های باغ کال پرست رسیده ام به کمالی که جز انالحق نییست کمال دارد برای من کمال پرست هنوز زنده ام و زنده بودنم خاری است به تنگ چشمی نا مردم زوال پرست
+نوشته شده توسط محمد لطفي در چهارشنبه چهارم شهریور 1388 و ساعت
19:34 |
هميشه وهم و تصور-هميشه گفت و شنود نگاه ميكنم امشب به لحظه اي كه نبود!! ميان دفتر عمرم كه جلد قرمز داشت نماي عكس سياهم به خنده لب نگشود نوشته :نام...تولد...شروع بدبختي...! وحيف عمر تو شاعر!كسي تو را نسرود! ميان صفحه ي دوم كه كاش گم ميشد! نوشته نام و زمان شروع حد و حدود! چقدر عاشق اينم كه پر شود يكروز تمام صفحه ي آخر-و لحظه لحظه فرود هزار شعر نگفته درون قلب من است و صورتم كه ازین درد كهنه گشته كبود! شناسنامه ام امشب به گريه ام خنديد آهاي-شام غريبان عشق-بحث تو بود!
+نوشته شده توسط محمد لطفي در جمعه نهم مرداد 1388 و ساعت
13:59 |
و مي نوشت خودش را خط به خط شاعر در تنهايي چهار ديوار زبان بسته به زباني كه نه زبان خودش بود نه دلش و مي نوشت تا تو بفهمي دوستت دارد ! و تو... هنوز الفبا را ياد نگرفته بودي كه بخواني!! بعدها كه تو بزرگتر شدي و خواندي خط به خط شاعر را ! ديگر نه شعري مانده بود نه شاعري كه بفهمي دوستت دارد خيلي زود دير شده بود...!! لطفي خرداد 88 +نوشته شده توسط محمد لطفي در شنبه بیست و سوم خرداد 1388 و ساعت
19:41 |
صدایم که می کنی ...
نگاهم كه ميكني ... باران كه ميبارد ... صداي نواختنت را مي شنوم ...
بر من بنواز ... دلم بهانه ي ريختن مي خواهد ...
صدايم كه مي كني ... لبخند كه مي زني ... ماه كامل مي شود ... و هر چه سيب سرخ ... ميهمان نماز من بر قدقامت شانه هايت ...
بهانه كه مي گيري دف مي نوازد بر دلم ...
گذر .. گذر .. از هر چه غير تو .. گذر ...
و گواهي بر رسالتت ... پاكي ات ... خدا يي ات ...
حي ... حي .. حي ...
تنها ذكر نام توست ... که تنها رهايم نمي كند
كه مي گويدم ... من ... با تو ... تا آخر خدا ... خواهم آمد ... بگو "ها " و بيا ...
"... سکوت که می کنی ..." لطفی اردیبهشت۸۸
+نوشته شده توسط محمد لطفي در چهارشنبه دوم اردیبهشت 1388 و ساعت
19:22 |
باید از محشر گذشت !
این لجن زاری که من دیدم. سزای صخره هاست گوهر روشن دل از کان و جهانی دیگر است عذر میخواهم پری عذر میخواهم پری، من نمیگنجم در آن چشمان تنگ، با دل من آسمان ها نیز تنگی می کند روی جنگلها نمی آیم فرود. شاخه زلفی گو مباش ، آب دریاها کفاف تشنه این درد نیست. بره هایت میدوند. جوی باریک عزیزم راه خود گیرو برو . یک شب مهتابی از این تنگنای . بر فراز کوها پر میزنم، میگذارم میروم . ناله خود میبرم . دردسر کم میکنم. چشمهائی خیره می پاید مرا، غرش تمساح می آید بگوش، کبر فرعونی و سحر سامریست، دست موسی و محمد با من است، میروی وعده آنجا که با هم روز شب را آشتیست. صبح چندان دور نیست... شهریار +نوشته شده توسط محمد لطفي در سه شنبه یازدهم فروردین 1388 و ساعت
15:39 |
دوباره برگشته ام به کودکی
اما نه کودکی های قدیم !
کودکی عشق
و دارم یاد می گیرم الفبای عاشقی را در کلاس سکوت تو و تو خط می کشی روی تن خسته ی تخت سیاه و می نویسی ع ... ش ... ق... راستی استاد درس امروز ... +نوشته شده توسط محمد لطفي در یکشنبه هجدهم اسفند 1387 و ساعت
15:43 |
هر شب میان فاصله ها پیر می شوم
دور از منی و من ز تو دلگیر می شوم چون نغمه های باکره و آیه های عشق در پای غزل های تو تفسیر می شوم تا عطر و بوی یاد تو می گیرد این دلم در جستجوی کوی تو تکثیر می شوم چون لاله های سر زده ای در کویر خشک با اشک غزل های خود سیر می شوم بانوی شعر و غزل خوان تویی و من چون واژه های گم شده تحقیر می شوم از بس میان خاطره هایم غنوده ام تنها به یمن آینه تو تصویر می شوم وز بی کران مهر تو ای آفتاب عشق همچون طلا به همت اکسیر می شوم آری تو رفته ای پی اغیار و من هنوز دارم به یاد عشق تو تکفیر می شوم فریاد بی صدای من آهنگ ساز توست کولی بخوان ترانه که شبگیر می شوم لطفی بهمن ۸۷
+نوشته شده توسط محمد لطفي در دوشنبه بیست و یکم بهمن 1387 و ساعت
16:5 |
در من این جلوه اندوه ز چیست ؟ در تو این قصه پرهیز ـ که چه ؟ در من این شعله عصیان نیاز . در تو دمسردی پاییز ـ که چه ؟
حرف را باید زد ! درد را باید گفت ! سخن از مهر من و جور تو نیست . سخن از متلاشی شدن دوستی است . و عبث بودن پندار سرور آور مهر
آشنایی با شور ؟ و جدایی با درد ؟ و نشستن در بهت فراموشی ـ ـ یا غرق غرور ؟!
سینه ام آینه ای است . با غباری از غم تو به لبخندی از این آینه بزدای غبار .
آشیان تهی دست مرا مرغ دستان تو پر می سازند . آه مگذار . که دستان من آن اعتمادی که به دستان تو دارد به فراموشی ها بسپارد آه مگذار که مرغان سپید دستت. دست پر مهر مرا سرد و تهی بگذارد
من چه می گویم . آه ... با تو اکنون چه فراموشی ها . با من اکنون چه نشستها . خاموشیهاست.
تو مپندار که خاموشی من هست برهان فراموشی من .
من اگر برخیزم تو اگر برخیزی همه بر می خیزند . +نوشته شده توسط محمد لطفي در پنجشنبه بیست و ششم دی 1387 و ساعت
13:10 |
شهريارا تو به شمشير قلم در همه آفاق
به خدا ملك دلي نيست كه تسخير نكردي
دلم شكستي و جانم هنوز چشم به راهت شبي سياهم و در آرزوي طلعت ماهت در انتظار تو چشمم سپيد گشت و غمي نيست اگر قبول تو افتد فداي چشم سياهت ز گرد راه برون آ كه پير دست به ديوار به اشك و آه يتيمان دويده بر سر راهت بيا كه اين رمد چشم عاشقانت اي شاه نمي رمد مگر از طوطياي گرد سپاهت بيا كه جز تو سزاوار اين كرات و كمر نيست تويي كه سود كمربند كهكشان به كلاهت جمال چون تو به چشم و نگاه پاك توان ديد به روي چون مني الحق دريغ چشم ونگاهت برو به كنج خراباتت اي نديم گدايان تو بختت اون نه كه راهي بود به خلوت شاهت در انتظار تو ميميرم و در اين دم آخر دلم خوش است كه ديدم به خواب گاه به گاهت اگر به باغ تو گل دميد و من به دل خاك اجازتي كه سري بركنم به جاي گياهت تنور سينه ي ما را اي آسمان بر حذر باش كه روي ماه سيه مي كند به دوده ي آهت كنون كه مي دمد از مغرب آفتاب نيابت چه كوهاي سلاطين كه مي شود پر كاهت تويي كه پشت و پناه جهاديان خدايي كه سر جهاد تويي و خداست پشت و پناهت خدا وبال جواني نهد به گردن پيري تو شهريار خميدي به زير بار گناهت
چون مي دونستم از غزل هاي استاد خوشت مياد اينجا گذاشتم اين غزل رو استاد براي آقا گفته كه خودم هم خيلي خوشم مياد هميشه ميخونمش اميدوارم خوشت بياد از زبان استاد تقديمت ميكنم ( تولدت مبارك) +نوشته شده توسط محمد لطفي در پنجشنبه بیست و هشتم آذر 1387 و ساعت
23:32 |
|
درباره مديريت وب سايت
دردهايم را
برايت گفته ام بشنو اكنون اين سكوت تلخ را محمد لطفی از تبریز متولد25/10/1365 زیاد به شعر و موسیقی علاقمندم هر از گاهی هم شعر می گم ولی یه اتفاق ، یه جرقه روح ساکت مرا نا آرام کرد دیگه زندگی رو مثل همیشه نمی بینم یه کم ذوق هنری داشتم که این ذوق رو به هنر تبدیل کردم دیگه ذوق و الهام در من قاطی شده تا به من الهام نشه شعر نمی گم ولی خودم از شعرام خیلی خوشم نمیاد واسه همین هیچوقت خودم رو شاعر نمی دونم تا کتابم بره زیر چاپ احساس میکنم شعرام خیلی سبکند . از شاعرها هم فقط شهریار و مولوی و حافظ رو قبول دارم به هنر خیلی علاقمندم هنر تو خونه منه دوره ی گیتار کلاسیک رو هم تموم کردم . و رشته ی تحصیلیم رو هم خیلی دوس دارم عاشقشم ! روانشناسی میخونم دانشگاه تبریز . میتونم بگم تو زندگیم کمی موفق بودم ولی یه آرزوی خیلی بزرگی دارم ؟ تو اين وبلاگ من يه نگاه اجمالي هم به روان شناسي دارم ولي هر كس خواست در هر موضوعي ميتونم بهش اطلاعات بدم خدايا آنان كه همه چيز دارند مگر تو را به سخره ميگيرند آنان كه هيچ ندارند مگر تو را ميخزم باسينه تا دامان يارم را بگيرم آرزو دارم كه زير پاي دلدارم بميرم تماس با مدیریت www.araz_to@yahoo.com 09358913010 طراح قالب
IRXX0016
   
 <  |
رفتن به بالای صفحه
JavaScript Codes
